Por eso non podía faltar aquí esta receta.
Creo que pouco máis se pode contar deste plato tan galego, así que, vamos xa ca receta.
O único que vou a comentar é que unha vez máis, estas cantidades que indico na receta son totalmente estimativas. De novo esta receta é un plato moi tradicional, por eso en cada casa farase dunha forma, e seguramente todas son válidas. Moi probablemente exista unha receta perfecta, pero eu non son a persoa axeitada para dar a definitiva. Simplemente me limito a compartir este plato tal e como o fago eu para nós.
De feito nin tan sequera eu teño unha receita exacta, xa que por exemplo, nesta ocasión veredes que usei levadura, pero ás veces teñoa feito sen ela.
Neste caso para a receta da masa guieime polo blog La Cocina de Lechuza que de todas as que levo feitas, é a que máis me convenceu.
Ingredientes para a masa:
- 800 gramos de fariña de millo
- 200 gramos de fariña de trigo
- 250 ml de aceite de oliva
- Uns 25-30 gramos de levadura de panadería
- Auga tibia (uns 400 ou 450 ml)
- Pimentón
- Sal
Ingredientes para o recheo:
- 2 cebolas
- 2 pementos verdes
- 1 quilo de xoubas
- Aceite de oliva
- Pimentón doce
- Viño blanco (opcional)
- Sal
Receta:
Ben, comecemos polo máis básico que é decir que a fariña de millo que se usa para estas empanadas non é a fariña de millo cocida que se atopa nos supermercados. Non é a Maicena, nin tampouco fariña de arepas. Estas fariñas están xa cocidas. Nós a que precisaremos é fariña de millo "natural". Supoño que nas panaderías ou nalgunha herboristería se poderá mercar. E digo supoño porque nós temos a sorte de ter uns amigos veciños que nola deron. Eles mesmo cultivan e moen o millo (e ademáis incluso o moen aínda en muíño de pedra) e hai xa varios meses que nos deron algo máis de 5 quilos!. Se vos pasa así e vós mesmos cultivades ou polo que sexa decidides mercar moita cantidade, avisarvos que deberedes de ter bastante coidado con ela. Ao ser tan natural é moi probable que lle poida acabar entrando bicho, así que o que tedes que facer é gardala no conxelador. Podedes gardala toda xunta, pois, tranquilos, que non se conxela. Como é un producto seco non se conxela, polo que só teredes que sacar a cantidade que necesitedes en cada ocasión e despois... volta con ela ao conxelador.
Unha vez explicado esto... vamos á receta:
- Poñer os 250 ml de aceite nunha sartén pequena. Cando esté ben quente, quitar do lume e engadirlle unha boa cullerada de pimentón doce. Remexelo ben e reservar a mistura.
- Nun bol grande, poñer os dous tipos de fariña coa sal. Misturar ben e facer un volcán no centro.
- Disolvemos ben a levadura na auga templada. Verter a mistura no centro do volcán de fariña.
- Agregar tamén o aceite con pimentón e comezar a misturar todo ben. Integrar só o aceite, sen rascar o fondo da sarten. Se facedes así vaivos a quedar un lixeiro fondón de aceite e pimentón lixeiramente espeso no fondo da sartén. Non vos preocupedes que o utilizaremos máis tarde, cando montemos a empanada.
Hai que integrar ben a fariña. Estas cantidades que se indican deberían ser correctas, pero como tamén depende das fariñas, pode ser que precisedes agregar un pouco máis de fariña ou de auga para que quede ben. En calquera caso tentaremos engadir as menores cantidades posibles, simplemente debe ser para correxir e axustar a masa. Ten que quedarvos unha masa que non se pegue moito nos dedos, pero que non vos extrañe que non quede como unha masa de fariña de trigo. A fariña de millo ten outra consistencia moi diferente, e non chega a quedar tan compacta. De feito veredes na montaxe que non se estira con rodillo, senón que se vai montando a cachiños.
- O ideal sería que a masa levedase unhas 2 horiñas, e como facer o sofrito nos levará uns 45 minutos ou unha hora, pois deixamos repousar e levedar a masa nun sitio sen correntes (dentro do forno apagado, por exemplo), e unha hora despois, máis ou menos, poñerémonos a preparar o recheo.
- Poñer un pouco aceite e facer nel un sofrito coas cebolas e pimentos ben picados. Esto tamén vai para o gusto de cada quen. A min gustame que se vexan os cachos das verduras, por eso non as pico tan tan finísimas.
- Engadirlle, si se quere, un chorriño de viño blanco, unha pizca de sal, e deixar que se faga a lume lento. (A min estes sofritos gústame que se fagan despaciño, así que non vos preocupedes se o tedes que deixar 20 ou 30 minutos).
- Cando esté case listo, engadir as xoubas. Neste caso, como veredes na foto, engadinas enteiras. Quiteille as tripas, por suposto, pero deixeille as espiñas e as cabezas tamén. Nós aquí na casa cando as xoubas son pequenas simplemente as fritimos e gústanos comelas así enteiras, pois as espiñas non se lle notan. E certamente unha vez fixera esta mesma empanada pero cas xoubas abertas e sen espiñas nin cabezas, e realmente non sabía igual. Creo que quitarlle as cabezas fai que a empanada perda moito sabor. Pero claro... se as xoubas son moi grandes si que hai que quitarlle as espiñas.
- Encender o forno a a uns 180º mentras montamos a empanada.
- Poñer papel de forno na fonte onde vaiamos a facer a empanada e ir cubrindo o fondo coa masa. Insisto en que non é sinxela de cubrir, pois hai que ir moldeando coas mans pequenos cachos e, a modo de parches, ir cubrindo o forno, pero paciencia, que vale a pena o traballo.
Lembrarse de deixar un lixeiro borde. Cando esté, extender o recheo pola empanada deixando un ou dous centímetros polos bordes. É importante que cando vaiades agregando o recheo lle escurrades o aceite pois este tipo de masas non soporta un recheo moi liquido. Despois podedes agregarlle por encima unhas culleradas do aceite, pero que non vaia todo misturado.
- Co resto da masa cubrir a empanada e pintala co aceite con pimentón que reserváramos na sartén. Vaille a dar unha cor vermella máis que interesante.
- Como esta masa de millo unha vez cocida rompe facilmente, antes de meter ao forno trazar lixeiramente cun coitelo as liñas por onde a cortaremos unha vez lista.
- Cando esté lista, meter no forno a uns 180º-200º (depende do forno) durante uns 50 minutos.
E non vos preocupedes se sobra, pois está tan boa despois de feita como ao día seguinte.
Recomendación musical: Chamádeme nostálxica, pero unha boa empanada de millo tense que acompañar cos da Roda. Tradición.
Ningún comentario:
Publicar un comentario