Roscos de viño

Si, xa sei que aínda estamos a primeiros de novembro, pero haberá que ir practicando e preparándose para o Nadal, ¿non?.
E así aproveito ademáis a receta para presentarvos outra interesante aplicación para os aficcionados á cociña. Neste caso non é unha aplicación de i-pad, senón unha revista. A publicación chámase Sal y Pimienta e para min realmente foi todo un descubrimento. Trátase dun magazine no cal podedes atopar excelentes seleccións de recetas de temporada, acompañadas de fermosas fotos, e outras curiosidades culinarias. A única pega que lle vexo (xa por ser quisquillosa) é que para o meu gusto non se extende moito explicando as recetas. Si... xa sei... eu creo que me paso coas explicacións, pero como son unha novata neste tema sempre penso que é preciso explicar ben as cousas, pois eu persoalmente precisoo cando se trata da primeira vez que fago algo.
Conta con 4 publicacións anuais, unha por estación, que ata o de agora só se podían conseguir online, pero por sorte parece ser que para este inverno a poderemos atopar tamén nas librerías.
Xa me tarda vela en papel...

E precisamente de "Sal y Pimienta" saquei estas recetas tan navideñas: roscos de viño e polvoróns. Vou adiantando a foto dos dous doces, pero de momento só vou a poñer a receta dos roscos. (O meu doce navideño favorito).

 

Ingredientes:

- 1 quilo de fariña

- 400 ml de aceite de oliva

- 250 gr. de azucre

- 30 ml. de augardente

- 250 ml. de viño doce

- 40 gramos de sésamo tostado (ajonjolí)

- raiadura dun limón

- unha culleradiña de canela (ou dúas, según o gusto)

- azucre glass para decorar

Receita:

- Antes de nada temos que fretir o aceite. (Aquí comezamos cos problemas de explicación da revista... Cando preciso usar aceite en pastelería nunca necesitei fretilo antes, polo que non sei moi ben o punto que debe coller o aceite frito para estes casos. Por suposto sei que non se debe queimar, pero non sei se é que debe alcanzar unha temperatura concreta ou como é. Se alguén me pode aconsellar... agradeceríao, para a próxima vez. Eu o que fixen, por si acaso, foi simplemente agardar a que comezase a facer burbulliñas, deixalo uns 10 segundos fervendo así suave, e quitalo do lume. Non só para evitar queimalo, senón tamén porque o aceite de oliva non soe soportar altas temperaturas, así que preferín non pasarme).

En calquera caso, cando esté listo, deixalo enfriar mentras imos preparando a mise en place.

- Cando teñamos os ingredientes todos listos e o aceite frío, poñemos a fariña nun bol amplio e imos incorporando o aceite de oliva frito pouco a pouco. Misturamos ben.

- Seguidamente agregamos o resto de ingredientes: viño doce, augardente, raiadura do limón, a canela, azucre e sésamo. Seguir mesturando e amasando ata que esté todo ben incorporado. Quedará unha masa bastante húmida pero que non se pegará moito ás mans.

- Prequentamos o forno a 180º, e mentras tanto, estiramos a masa cun rodillo (ao marmol pegábaseme un pouco, por eso púxena sobre papel de forno. Como só era para amasar, o papel podedes aproveitalo para despois ir ao forno ou para outra ocasión que amasedes.)

Estirámola ata conseguir unha lámina duns 2 centímetros de espesor. Se non tedes cortapastas para roscas (como o meu caso), podedes arranxalo cun vaso para o borde exterior e para o de dentro, eu usei a tapa da botella de Sanson  :-)

Volver a amasar os recortes e seguir facendo roscos ata rematar ca masa.

- Forneamos os roscos a 180º uns 20 minutos. Os roscos de viño son bastante duriños, pero non vos extrañedes se ao sacalos do forno aínda están un pouco blandiños, xa que ao enfriar endurécense. E millor así que pasarvos de cocción.

Cando enfríen, espolvorear con azucre glass.

¡E listos! un bo montón de ricos roscos de viño. Aviso que a pesar do Sanson ou viño doce o sabor non é tan marcado como os roscos mercados pero están de rechupete!

Recomendación musical: Coido que a nadie soará raro que estes roscos se acompañen dunha canción de Nadal. "Nadal de Luintra", de Berrogüetto.

Pan de ovo

Non, non é unha rosca. É un pan de ovo. Para quen nunca o probara é similar á rosca, pero quizais de masa un pouco máis compacta e menos doce. Vamos... o perfecto acompañante para unha taza de chocolate quente  :-)

Unha vez máis, saquei a receta do magnífico blog Un Cachiño Doce.

Ingredientes:

800 gramos de fariña de forza
6 ovos
160 g de azucre
125 g de manteiga de vaca derretida
Raiadura de dous limóns
Raiadura de dúass laranxas
50 ml de zume de laranxa
Uns 25 gramos de levadura de panadeiro (soen ser 3 sobres)
100 ml de anís
1 culleradiña de sobremesa de sal
100 ml de leite 


Receita:

- Antes de nada decir que eu con estas cantidades precisei bastante máis de 800 gramos de fariña. Debín usar o quilo enteiro tranquilamente.

- Derretimos a manteiga de vaca (en calquera supermercado se atopa xa lista para repostería, e a diferencia entre usar esta manteiga ou clarificar a mantequilla... é abismal). Deixar que arrefrie un pouco.
 - Nun bol, batir os ovos. Cando estén, agregar ir agregando de un en un ingrediente o azucre, o zume, o anís, as raiaduras e a manteiga. Cada vez que engadas un ingrediente, volver a batir, e non agregar o seguinte ata que esté ben integrado o anterior. Aviso que, para os que sexades máis lambóns quizais tedes que engadirlle máis azucre. A min non me gustan moito que os biscoitos queden moi doces, ao contrario, pero quizais 160 para tanta fariña si se quedou algo escaso. Quizais probar con 180 ou incluso 200, se sodes moi lambón.
- Templar o leite (ollo! só templar, non ferver), e mentras, ir tamizando a fariña. Engadirlle a levadura e misturar ben. Facer un oco no centro da fariña a modo de volcán, e incorporar a mestura dos ovos. Incorporar tamén o leite temperado e comezar a misturar tódolos ingredientes cunha cuchara de pao ou cunha lingua de silicona.
Cando vaia collendo forma a masa, comezar a amasar coa man na mesa, incorporando fariña se vemos que precisamos máis. A idea é que quede unha masa elástica e boa de traballar, pero que non se pegue moito ás mans. É unha masa bastante húmida, polo que non vai a quedar coma se fose un pan, pero tampouco se debe pegar moito ás mans.

- E por suposto, para que tamén deixe de pegársenos ás mans... a solución é amasar ben. Hai que ter paciencia, aviso.  Está ben agregar un pouco de fariña de máis se vemos que a precisa, pero tamén hai que amasar ben para que non se pegue. Engadir fariña porque sí non é a solución. Hai que amasar polo menos 20 minutos.  Este tipo de masas é o que teñen: que precisan dun bo amasado.
Miña avoa cando mandaba a miña nai de pequena amasar a masa do pan, sempre lle decía : "Hai que amasar ata que súe o pé da artesa".  Pero miña nai sempre miraba e nunca lle vía o suor, polo que non podía parar. Así que... xa sabedes. Amasar ata que súen as patas da mesa. :-)

- Cando levedes xa un tempo amasando e vexades que a masa xa non se  pega e colleu forma, facer un bolo e deixalo no bol enfariñado a repousar. Deixala cuberta cun plástico film no forno apagado, ou en calquera outro sitio que non teña corrente. Ten que levedar unhas dúas horas, ou ata que dobre o tamaño.

- Cando teña levedado, dividir a masa en 2 e facer con cada metade unha pequena trenza, ou si se prefire, unha forma redonda de rosca.  Lembrade de darlle forma directamente sobre o papel de forno sobre o cal cociñaredes os pans, porque así será moito máis sinxelo cambialo de fonte.
Deixar de novo que levede, de novo ata que duplique o volume (outras dúas horas) no forno apagado.

- Pasadas as dúas horas retirar do forno os pans e prequentalo a uns 180 grados. Mentras se prequenta, decorar con azucre humedecido en anis. Só tedes que poñer nun vaso a cantidade de azucre que precisedes para decorar, e engadirlle unhas gotas de anís. Só unhas gotas serán suficientes. Amasar e mesturar ben cos dedos o azucre para que se empape, e ir extendendo pola masa.

- Baixar o forno a uns 170 e deixalo uns 20 minutos. Pasado este tempo, cubrir con papel de aluminio para que non se queime pola parte de arriba e continuar a cocción outros 15 minutos máis ou menos. Esto como todo é orientativo e depende do forno e tamén do tamaño do bolo, pois podedes facelo máis pequeno se queredes.

Como o proceso é bastante longo, podedes facer a masa pola tardiña e unha vez esté levedada a masa a temperatura ambiente, en vez de formar a trenza ou rosca, gardar a masa na neveira e seguir co proceso á mañá seguinte. Así se o queredes tomar de postres, tedes toda a mañá para formar as trenzas, para que leveden e para cocelo, e así, comelo ben fresquiño.

Recomendación musical: Non foi sinxelo atopar unha recomendación para este postre, pero logo de pensar un pouco, ocurríuseme que tería que ser algo coma este doce: aparentemente sinxelo, pero cheo de matices e sobre todo, doce e suave.
Déixovos por eso "Arriero", de Coetus

Donuts caseiros

¿Que vos pedides de merenda para unha tarde de domingo? Pois uns donuts serían un bo plan pero... moito millor se son caseiros.
E así foi, que despois de consultar bastantes páxinas webs atopei esta receta na web de Cocinando con Goizalde que para min son os máis acertados. Sinxelos de facer e certamente moi parecidos aos orixinais.
Unha vez máis, aviso aos máis golosos que non son moi doces. Ademáis tiven que facer uns lixeiriños cambios á receta, que aínda os fixo queda un pouco menos, pero bueno, xa sabedes que no tema do azucre é cuestión de gustos e cada un, pode facelo ao seu.

Ingredientes:
- Unhas 12 cápsulas de cardamomo
- Raiadura dunha laranxa
- 300 gramos de fariña
- 1 cucharadiña de sal
- 80 ml. de leite
- 40 gr. de manteiga
- 2 sobres de levadura de panadería (usei da marca Maizena, que dous sobres son uns 11 gramos. Na receta orixinal usaba levadura fresca, da cal farían falta uns 25 gr.)
- 40 gramos de azucre (Na receta orixinal utiliza azúcar invertido, pero como é algo difícil de atopar e non é algo que teña na casa habitualmente usei azucre normal, pero engadindo un pouco máis da cantidade. Seguro que co azucre invertido sería moito máis doce, pero tiven que improvisar)
- 1 ovo
 

Receita:
-Nun bol poñer a fariña, a raiadura da laranxa, o sal e o cardamomo. Do cardamomo, por se alguén anda algo perdido ou perdida, só se utiliza a semente. Se mercades o cardamomo nunha herboristería seguramente volo vendan nas capsuliñas. O que utilizamos non son as cápsulas así enteiras, senón que as temos que abrir (poñendoas nun pano e golpeándoas un pouquiño cun mazo, ábrense moi facilmente) e escoller só as boliñas negras que teñen no interior.
Engadir esas boliñas á fariña e triturar ben ca picadora, para que quede ben fina a mistura toda.

-Noutro cazo, misturar o leite, a manteiga e o azucre e templar un pouco. Se utilizades microondas un minutiño ou menos será suficiente, pois só é temperar. Engadir a levadura e misturar. Agregar o ovo batido e seguir removendo ata que todo esté ben incorporado.
 Misturar este líquido coa fariña e amasar ben, ata ter unha masa ben compacta. Se vedes que se vos pega moito ás mans, podedes agregar un pouquiño de fariña, pero procurar non agregar moita, só un pouquiño. Tapar o bol e deixar a masa repousando sobre unha hora e media. Lembrade que o pano non toque a masa, pois mentres repousa vai a levedar, e se o pano a toca, non crece.

- Pasada a hora e media amasaremos os donuts, pero antes de nada encender o forno a uns 40º-50º, para que colla algo de calor. Mentras, imos amasando os donuts. Deberían quedar cun grosor dun centímetro ou centímetro e medio, non máis, pois despois no forno temperado crecerán ata case triplicar o tamaño.
Se non tedes cortapastas podedes facer coma min e utilizar un vaso para formar o exterior dos donuts, e para o interior, unha tapa dunha botella de refresco, é perfecta  :-)
Poñer os donuts que imos facendo nunha bandexa de forno, sobre papel para fornear.

- Apagar o forno (importante lembrarse de apagalo!) e deixar a bandexa cos donuts uns 20-30 minutos dentro. Co forno temperado os bolos levedarán máis rápido, e 30 minutos serán máis que suficientes. Coidado de non pasarvos do tempo, pois se os deixades moito máis, é moi probable que volvan a baixar.
Esta é a forma rápida de facelos, pero se tedes tempo podedes deixalos levedar dentro do forno en frío, a temperatura ambiente. Así levaralle seguramente unhas dúas horas mínimo. Pero eu sempre utiliza a versión rápida.

- Unha vez estén os donuts levedados, hai que fretilos en aceite de xirasol que non esté demasiado quente. Fretilos ata que estén doradiños. Unha advertencia: Se facedes os donuts co levedado rápido de 20 minutos, como levedaron en quente son máis delicados aos cambios de temperatura. Non sería raro que se sacades de golpe a bandexa do forno, co cambio de temperatura se baixen todos. Recomendo por eso dúas cousas. A primeira é evitar as correntes de aire na cociña, por eso unha vez te poñas a fretir, millor asegurarse de ter portas e fiestras cerradas. 

A segunda recomendación é non sacar a bandexa dos donuts do forno senón millor ir sacando de un en un conforme os vas metendo na sartén.

-Para o glaseado, na receta orixinal fan un a base de manteigas e azucre en pó pero paréceme unha bomba. Prefiro facerlle o glaseado de toda a vida: ferver azucre cunha pouquiña auga.

Untar o glaseado cun pincel ou, si o queres máis doce, directamente sumerxir os donuts.

Deixalos enfriar un pouco e... listos para comer!

Con estas cantidades a min sáeme unha ducia de donuts máis ou menos, e é preferible non facer grandes cantidades pois o problema que teñen é que non aguantan moitos días. Ao día seguinte xa comezan a estar duriños. E como aquí na casa aínda somos uns cuantos, e sempre hai tamén a quen levar a proba... pois 12 en seguida desaparecen.

Recomendación musical: Enseguida relacionamos os donuts como un dos doces típicos americanos, ese é o motivo polo cal escollo unha proposta musical do outro lado do charco, pero con certo toque nostálxico (hehehe)